Ostatnio często mówi się o poezji patagońskiej i poezji Mapuche.

Powiem, że w przypadku pierwszego mam wątpliwości co do samej kategorii; wierzę jednak, że w Patagonii tworzono poezję, której tematyka i estetyka były przypisywane temu miejscu geograficznemu, a która charakteryzowała się przede wszystkim samotnością i odległościami miejsca ucieczki przed bandytami i prześladowcami politycznymi, ostracyzmem, jaki niesie ze sobą życie w pozornie niezamieszkanym miejscu, romantycznym charakterem suchego ukształtowania terenu i klimatem niesprzyjającym życiu.

Ale to ma niewiele, a może nic wspólnego z poezją pisaną tu dzisiaj, tworzoną przez ludzi, którzy czują, cierpią, zmagają się, radują, kochają, pragną i są poruszeni jak każdy inny na świecie. To nie jest miejsce statyczne i nieruchome.

Tutaj dzieją się różne rzeczy; dochodzi do niesprawiedliwości, zwycięstw, walk, grabieży i wywłaszczeń. Ostatecznie, konflikt międzyludzki jest tu również reprodukowany, a poezja nie może (i być może nie powinna) tego uniknąć.

Aplikację Naked wkrótce będzie można pobrać.